Introductie:

Dit keer gaat het over een neuroloog, de draad begint bij de heer van Leer bedrijfsarts van universiteit Twente. Iedereen weet toch dat bedrijfsartsen van universiteiten informanten van de BVD zijn :-). Opmerkelijk sommige Nl beleven een soort orgasme als ze mensen kunnen pesten. De kwestie brengt aan de licht een soort DWWN (Dutch wide web network) binnen de gezondheidszorg systeem.

Verhaal : Ik heb doctor Boon een neuroloog voor een routine onderzoek benaderd. Ik had eerder medische onderzoek in Nijmegen( Dr.Hiel) en Eindhoven(Dr.Troelstra) gehad, en kopieën van foto's van C-t scans en MRI besteld en zelf betaald. Dus die foto's waren mijn eigendom en beschikken over een bewijs dat een neuroloog doctor Troelstra van Diaconessen huis in Eindhoven met zijn onderzoek geknoeid heeft. De heer Boon vroeg mij die foto's mee te brengen, omdat de aanvraag voor originelen bij andere ziekenhuis veel tijd vraagt. O.k. van me. Na onderzoek van Doctor Boon weigerde hij mijn foto's terug te geven. Volgens zijn secretaresse, omdat zijn majesteit Boon weigerde met mij over te spreken, de foto's waren naar andere ziekenhuizen gestuurd en geen tijd hadden om die foto's te traceren. Daarna heb ik patiënt service van dit ziekenhuis benaderd met de resultaat dat mijn foto's waren kwijt en Boon weigerde nieuwe te bestellen. Een paar dagen later kreeg ik een telefoon van Diaconessenhuis met de mededeling dat alleen de foto's van Nijmegen zijn aangekomen, maar niet van Troelstra( Diaconessenhuis). Ik heb hun gevraagd deze foto's naar Boon terug te sturen omdat ze horen niet in Diaconessenhuis. Ze weigerden, en sturen ze een deel naar mij adres toe, Ik heb deze foto's geweigerd, omdat de heer Boon hoort aan mij deze foto's terug te geven. Overigens ik wil alle mijn foto's terug. Slik, raar situatie. Bemideling pogingen bij allerlei instanties waren mislukt. Hierbij de resultaten van drie jaar geschil en een duidelijke beeld over een mogelijke integriteit problematiek/symptoom bij de gezondheidszorg :

Mijn standpunt :
Nadat bleek dat bij doctor Hiel ( ex-specialist van Nijmegen) de wachtlijst te lang was, heeft mijn ex-huisarts van der Pluym mij naar doctor Boon verwezen om de ontwikkeling van mijn cerebellaire atrofie te onderzoeken. Doctor Hiel wenste daarna mijn geheel medisch dossier inclusief de gegevens van Boon te bekijken (Zie briefwisseling tussen Hiel en Boon), en daardoor mijn enige afspraak met Boon was dat hij zijn medisch verslag inclusief de foto's naar Hiel zou sturen. Toen bleek (paar maanden later) dat de foto's niet bij doctor Hiel aangekomen waren, wel een korte medisch verslag, heb ik contact met Boon afdeling gehad. Zijn assistanten deelden mee dat Boon weigerde mijn telefoongesprek. Aantal keren heb ik ook doctor Canta van Diaconesenziekenhuis gebeld, maar weigerde hij mij persoonlijk te spreken. Dus, na de vriendelijk medisch gesprek met Boon, had ik geen contact meer met hem gehad en nooit van de drie opties gehoord (Zie standpunt van Dr.Boon).
Opmerkelijk is het feit dat Boon wist dat de betwiste foto's mijn eigendom waren en horen dus niet bij andere ziekenhuizen. En als hij achteraf realiseerde dat hij foutief gehandeld heeft dan verwacht ik van hem op zijn minst een bestelling van nieuw kopieën. Ook toen bleek dat deels van de foto's bij doctor Canta terecht waren, weigerde hij in ontvangst te nemen. Ik heb zijn assistenten en van doctor Canta uitgelegd dat ik eis alle foto's van doctor Boon en vertrouw diaconessenhuis niet .

Standpunt van de Neuroloog 18 mei 1999:

De heer Elmrabat heeft zich tot mij gewend voor een second opinion waarvoor ik externe foto's
gebruikte. De behandelrelatie en gesprekssfeer waren in mijn optiek prettig, en naar mijn beste
weten heeft mijn uitleg de heer Elmrabat goed bereikt. Nadat het contact in goede orde werd
afgesloten verzocht ik de heer Elmrabat de fotomap mee te nemen, omdat deze ook foto's bevatte,
die hij voor privedoeleinden had laten kopieeren; het is gebruikelijk dat deze door de patient zelf
worden meegenomen. De heer Elrnrabat wilde dit niet. Ik heb hem vervolgens drie opties
voorgehouden die voldoen aan de privacy reglementen en zorgvuldigheidseisen:
1. direct laten meenemen door patient,
2. terugsturen door ziekenhuis aan het ziekenhuis waar de foto's vandaan kwamen,
3. archiveren en na schriftelijk verzoek van een volgende behandelaar en met toesternming van
patient de foto's aan de opvragende instantie verzenden.
Ik heb de heer Elmrabat geinformeerd dat wij de foto's enige tijd op de polikliniek zouden
bewaren, en dat hij ze na bedenktijd alsnog zou kunnen ophalen. Zo niet, dan zouden ze conform
de reglementen worden teruggestuurd. Hij heeft hiertegen geen bezwaar geuit. De foto's zijn
derhalve na weken retour afzender gegaan en zijn vervolgens elders kwijtgeraakt, niet bij ons.
Vervolgens heeft zich een discussie ontsponnen. Er is heen en weer getelefoneerd tussen
secretariaten van de ziekenhuizen, en de afdelingen radiodiagnostiek. Ik heb intern alle
betrokkenen gevraagd behulpzaam te zijn, wat is gebeurd. Daarbij is ook de suggestie gedaan
nieuwe kopieen van de originele foto's te laten maken, in het ziekenhuis waar ze gemaakt waren.
Ik ben hier niet verder bij betrokken geweest, maar heb wel tussendoor vernomen dat de foto's
terecht waren, ik meen in het Diaconessenhuis, maar ik ben daarvan niet zeker. De briefwisseling
die daarop volgde spreekt voor zich, ik heb daaraan niets toe te voegen. Ik heb mijn gedrag en
handelwijze laten toetsen en meen op grond daarvan correct te hebben gehandeld. Bijkomend
probleem is dat ik niet kan doorgronden wat de heer Elmrabat van mij gedaan wil hebben, en wat
nu precies zijn klacht is. Een deel van zijn klacht: onzorgvuldig fotobeheer, door mij, of door ons
ziekenhuis, lijkt mij afdoende weerlegd.

Klachtencommissie St.Annaziekenhuis (1 maart 1999).
Feiten : De Klachtencommissie heeft op grond van de beschikbare informatie de volgende feiten als vaststaand aangenomen:
Klager was voor onderzoek bij de neuroloog, die zelf foto's heeft laten maken maar ook gebruik maakte van kopieen van foto's uit andere ziekenhuizen die klager in zijn bezit had. Klager is van mening dat afgesproken is dat de neuroloog de foto's van het St. Annaziekenhuis evenals de kopieen van klager zou doorsturen naar een andere neuroloog, dr. Hiel in Veldhoven. Toen klager bij dr. Hiel informeerde bleken daar geen foto's te zijn aangekomen. Bij navraag bij de polikliniek van het St. Annaziekenhuis kreeg hij te horen dat hij zelf voor verzending van de foto's moest zorgen en deze daartoe op kon komen halen. De neuroloog had de in het St. Annaziekenhuis gemaakte foto's niet doorgestuurd omdat hij klager niet zelf heeft doorverwezen. Klager was het niet met deze gang van zaken eens maar is uiteindelijk naar de polikliniek gegaan waar men de foto's toen niet meer kon vinden. Het ging om een CT-scan, gemaakt in Nijmegen en een CT-scan en een MRI, gemaakt in het Diaconessenhuis te Eindhoven. Later bleek dat iemand, zoals gebruikelijk, de foto's teruggestuurd had naar de ziekenhuizen waar ze vandaan kwamen, nadat ze 4 weken op de polikliniek gestaan hadden. Op 10 juli 1998 geeft de polikliniek neurologie door dat zij bij de ziekenhuizen waar de foto's gemaakt zijn geinformeerd hebben, maar dat daar alleen de originelen van de desbetreffende. foto's aanwezig waren en geen kopieen.
Op 14 augustus hoort klager dat een deel van de foto's (CT scan Nijmegen) bij het Diaconessenhuis is aangekomen. De foto's die gemaakt waren in het Diaconessenhuis blijven zoek.

Klacht: De oorspronkelijke klacht, gedateerd 14juni1998, betrof het zoekraken van foto's, zoals omschreven in de feiten. De Klachtencommissie heeft klager in haar schrijven van 10 september 1998 medegedeeld dat zij, omdat de kopieen van de betreffende foto's kennelijk terecht waren, ervan uitging dat de klachten niet meer in behandeling genomen behoefden te worden genomen.
De wederom op 14 september 1998 ingediende klacht bevatte een nieuw element: de weigering van Dr.Boon klager over de resultaten van het verrichte onderzoek te informeren.

Reactie neuroloog: De neuroloog heeft 29 oktober 1998 gereageerd op de klacht, ingediend op 14 september 1998. In deze reactie geeft de neuroloog aan dat klager de keus heeft gehad uit alle opties die wettelijk en krachtens de afspraken in de ziekenhuisorganisatie tot de mogelijkheden behoren, maar deze mogelijkheden alle afgewezen heeft.
Naar de mening van de neuroloog heeft klager al het mogelijke in het werk gesteld om de polikliniek
neurologie tegen te werken in deze zaak. Ook wordt nog vermeld dat de foto's van klager vier weken lang op de polikliniek hebben gestaan om te worden opgehaald maar dat Mager dat niet heeft gedaan. De neuroloog geeft aan niet bereid te zijn nog enige energie te steken in deze klacht en beschouwt de zaak, althans van zijn kant, hiermee als afgedaan.

Reactie klager:
Klager benadrukt in zijn schrijven van 10 december 1998 nogmaals dat de zoekgeraakte foto's door hem betaalde kopieen waren en dus zijn eigendom en vertelt dat hij had afgesproken met de neuroloog dat zijn gegevens plus de foto's naar dr. Hiel zouden worden gestuurd. Toen dat niet bleek te zijn gebeurd en klager bij het St. Annaziekenhuis zijn foto's kwam opeisen, waren de foto's zoek en had men geen tijd om ze te traceren.
Klager vraagt zich af welke opties, zoals genoemd door de neuroloog, voor hem beschikbaar waren.
Verder deelt klager mee dat de problematiek van de foto's dieper is dan de neuroloog in zijn schrijven voorstelde.

UITSPRAAK KLACHTENCOMMISSIE:
Voor wat betreft de klacht over het zoekraken van foto's is de Klachtencommissie tot de conclusie
gekomen dat, gezien de geringe feitelijke informatie die is verstrekt door klager en aangeklaagde die bovendien zeer tegenstrijdig is, het voor haar onmogelijk is gebleken de betreffende gebeurtenissen goed te reconstrueren, laat staan te beoordelen
Uit de beschikbare informatie is bovendien onvoldoende aannemelijk geworden dat de neuroloog klager gebrekkig zou hebben geinformeerd over de resultaten van het onderzoek.
De Klachtencommissie acht de klachten ongegrond.

Naar aanleiding van dit beslissing heb ik een advocaat voor bemideling benaderd. Zijn advies was om de kwestie door de tuchtcollege te laten behandelen.

HET REGIONAAL TUCHTCOLLEGE TE EINDHOVEN (24 November 1999):

Naar aanleiding van de klacht heeft het College de navolgende feiten en omstandigheden
onderzocht en op grond van de inhoud van de gedingstukken het navolgende vastgesteld:

Klager, geboren op 18 maart 1957, heeft zich in het kader van het inwinnen van een
second opinion tot verweerder gewend. Verweerder heeft klager op 3 februari 1998
onderzocht. Bij gelegenheid van het onderzoek heeft klager aan verweerder kopieen van
foto's ter hand gesteld van een CT-scan uit 1993 en een MRI-onderzoek uit 1996
vervaardigd in een ziekenhuis te Eindhoven en van een CT-scan uit 1995 gemaakt in een
ziekenhuis te Nijmegen. Bij het onderzoek heeft verweerder geen aanwijzingen gevonden
voor een progressieve cerebellaire atrofie {CUT}. De kopieen van foto's zijn bij verweer-
der achtergebleven. Volgens klager is afgesproken dat verweerder de foto's zou doorzen-
den aan een opvolgend neuroloog, doch volgens verweerder had klager de keuze uit het
direct meenemen van de foto's, het terugzenden van defoto's aan het ziekenhuis waar de
foto's vervaardigd waren of het archiveren en op schriftelijk verzoek van een volgende
behandelaar en met toestemming van klager de foto's aan de opvragende instantie
verzenden. Nadat de foto's een aantal weken op de polikliniek hadden gestaan, zijn de
foto's teruggezonden naar de ziekenhuizen te Eindhoven en te Nijmegen waar de foto's
waren vervaardigd. Nadien is gebleken dat de foto's, vervaardigd in Nijmegen, bij het
ziekenhuis te Eindhoven zijn aangekomen. De foto's die gemaakt waren in het ziekenhuis
te Eindhoven zijn zoekgeraakt.

De klacht behelst, zakelijk weergegeven, het verwijt dat verweerder tekort is geschoten in
zorgvuldig fotobeheer en onvoldoende heeft gedaan om de foto's terug te krijgen.

Omtrent deze klacht moet het navolgende gelden:

Het is niet gebleken dat verweerder de hem ter hand gestelde kopieen van foto's onzorg-
vuldig heeft beheerd. Toen klager de foto's niet zelf kwam ophalen, noch de foto's met
toestemming van klager door een opvolgend behandelaar waren opgevraagd, is het een
juist beleid geweest om de foto's te retourneren aan de ziekenhuizen waar deze vervaar-
digd zijn geworden. Niet valt in te zien hoe verweerder tuchtrechtelijk enig verwijt treft
ten aanzien van het beheer over de foto's. Voor zover de klacht mede begrepen moet
worden als een klacht gericht tegen de wijze waarop verweerder zijn onderzoek heeft
verricht, zijn door klager onvoldoende feiten aangedragen op welke gronden het door
verweerder verrichte onderzoek niet naar behoren zou zijn verricht zodat de klacht in dit
opzicht feitelijke grondslag mist. De klacht dient dan ook als kennelijk ongegrond te
worden afgewezen.

Nu ook in andere opzichten uit de stukken niet blijkt van enig handelen of nalaten van
verweerder dat aanleiding zou kunnen zijn tot het opleggen van een maatregel, dient de
klacht zonder nader onderzoek als kennelijk ongegrond te worden afgewezen.


BESLISSENDE:

Wijst de klacht af als kennelijk ongegrond.


Aldus beslist op 24 november 1999 door mr. M.A.M. ~
R. Vergroesen, lid-geneeskundige, dr. C.W.G.M. Frenken, plv lid-geneeskundige, in
aanwezigheid van mr.drs. H.L.E. van Dijck, plv.secretaris




CENTRAAL TUCHTCOLLEGE (14 december 2000):

Vaststaande feiten en omstandigheden

Voor de beoordeling van het hoger beroep gaat het Centraal College uit van de
volgende feiten en omstandigheden. { CUT onzin }.In 1998 is klager door zijn
huisarts verwezen naar de arts voor een second opinion. Deze heeft hem op 3 februari
1998 onderzocht aan de hand van een drietal eerder bij andere ziekenhuizen gemaakte
foto's, die de arts had opgevraagd, en aan de hand van door het ziekenhuis van de arts
gemaakte foto's. De arts constateerde weliswaar enige cerebellaire atrofie die echter
de psychoneurologische klachten niet kon verklaren, maar geen aanwijzingen voor
een progressieve cerebellaire atrofie. {CUT}.


De klacht tegen de arts luidt dat de elders opgevraagde foto's sindsdien zijn
zoekgeraakt, waardoor hij "geblokkeerd" wordt in het onderzoek in het buitenland.
{CUT}.

4. Beoordeling van het hoger beroep

Nu partijen niet in de gelegenheid zijn gesteld om in het kader van het vooronderzoek
te worden gehoord, dient de bestreden beslissing te worden vernietigd. De zaak zal
door het Centraal College zelf worden afgedaan.


Het Centraal College overweegt in hoger beroep als volgt. Het gaat in deze zaak om
kopieen van foto's. De originelen bevinden zich nog in de ziekenhuizen waar zij zijn
gemaakt, te weten het Diaconessenhuis te Eindhoven, en het Academisch Ziekenhuis
St. Radboud te Nijmegen. Sindsdien zijn de kopieen, vervaardigd in Nijmegen terecht,
doch de kopieen van de foto's uit Eindhoven zijn blijvend zoekgeraakt. {CUT}.

Nu het niet gaat om de originelen van de foto's is dus niet juist dat mogelijk medisch
onderzoek in het buitenland wordt geblokkeerd, aangezien wederom kopieen van de
originelen kunnen worden opgevraagd.


Resteert de vraag of het de arts tuchtrechtelijk is te verwijten, dat de foto's zijn
zoekgeraakt. Dienaangaande staat vast dat klager is verzocht de foto's na afloop van
het consult zelf mee te nemen. Toen hij dit weigerde is hem meegedeeld dat als hij de
foto's niet binnen vier weken had opgehaald, deze zouden worden teruggestuurd naar
de ziekenhuizen, waar zij vervaardigd waren, tenzij een verzoek ontvangen zou zijn
tot archivering van de foto's ten behoeve van een volgend behandelaar. Klager heeft
meer dan vier weken voorbij laten gaan. Dat vervolgens met die terugzending iets fout
is gegaan, heeft zich buiten het gezichtsveld van de arts voltrokken en kan hem dus
niet tuchtrechtelijk worden verweten. De klacht dient derhalve ongegrond te worden
verklaard.

Beslissing :

Het Centraal Tuchtcollege voor de gezondheidszorg:

Vernietigt de beslissing waarvan hoger beroep;

Verklaard de klacht ongegrond.

Aldus gegeven in Raadkamer door :Mr.Bakker en al.


Mijn reactie :

De heer Bakker van Centraal Tuchtcollege wist dat de heer Hiel was mijn behandelde arts in Nijmegen (1995). De heer Bakker was op de hoogte dat na een onderzoek van de heer Boon, de heer Hiel (werkzaam in Veldhoven) wenste een synthese van mijn gezondheidstoestand te schetsen, daarvoor vroeg hij de gegevens van Boon te bekijken inclusief mijn bestelde foto's. Er was ook een briefwisseling tussen Hiel en Boon over mijn medisch onderzoek. De vraag is wat was de reden om mijn bestlde foto's bij Boon achter te laten ?

Verder als de bestelde foto's van Eindhoven zoek waren, en de originele "safe", wie zou volgens u de foto's moeten bestellen ?

Ik heb geen "damn" cent vertrouwen in de heer Troelstra van Diaconessenhuis voor de simpel reden dat hij bewuste Ct-scan foto's gemanipuleerd heeft om mij "schamteloos" naar een psychiatrische inrichting te dwingen. Wat ik net heb verklaard vloeit voort van een second opinion van een franse specialist. Dus mijnheer Bakker, de foto's gedoe zoals u tijdens de zitting mijn kwestie beschreven heeft zit iets ernstige achter,m.n de ridicule machtsmisbruik van een klein bedrijfarts van een miniature universiteit.

Oplossen van de foto's problematiek :
Van assistanten van doctor Canta, vervanger van doctor Troelstra, bleek dat deel mijn foto's waren terecht. Ik vraag aan doctor Boon deze foto's van diaconessenhuis te accepteren, en na checken aan mij te overhandigen. De resterende foto's gewoon bestellen en volgens de eigendomrecht aan mij via de post sturen. Simple !!! isn't it ????